Je weet past wat je mist, als ze er niet is... Heel toepasselijk, want oh men, wat mis ik haar! Ik heb het natuurlijk over de Zon. Die eerste zonnestralen in maart, april van ieder jaar. Voorzichtig warmt ze je op. Je kan niet anders dan stil blijven staan en je laten bevangen door haar warmte. Wat een gemis. Na al die donkere koude maanden is ze altijd meer dan welkom.

Normaliter treffen wij haar in februari in Oostenrijk. Hoog op de berg doen we net alsof we de hele dag skiën, maar in werkelijkheid zitten we de hele dag in de zon. Gezicht iets schuin omhoog, ogen gesloten en drankje binnen handbereik. Op de achtergrond een Oostenrijkse hit die door de speakers over het terras schalmt. De zon is extra krachtig op de berg en ieder jaar stellen we ons dan ook hardop de vraag of we niet gewoon op zonvakantie moeten in het vroege voorjaar, want een wintersport zonder zon is niet acceptabel. Categorie 'mooi-weer-skiërs'.  Na die koude wintermaanden verlangen we naar sproetjes en een rode verbrande neus. Een skibril in je gezicht gebrand. Het maakt allemaal niets meer uit, zolang ze maar schijnt.

En wat dacht je van de zomer? Wakker worden met het zonnetje hoog aan de hemel. Je ontbijtje op je dooie gemakje oppeuzelen en de hele dag genieten van die grote gele bol (alias zon). Cappuccino drinken op het terras, vanachter je grote zonnebril mensen kijken. De laatste zonnestralen van die dag meepikken op het strand, je voeten in het zand en zoonlief met schepje in de branding. Ja mensen, ik romantiseer graag. Goede herinneringen in eren houden. Die regenachtige dag skippen we en al helemaal de warmte boven de 35 graden, die dagen waarop je de zon vervloekt #biecht.

Het echte gemis van de zon begint bij mij vaak pas tegen januari. Na onze mooie zomer afgelopen jaar kon ik wel even wat maandjes vooruit, maar nu is de koek echt op. Zon. NU! Ieder zonnestraaltje wat buiten voorbij komt -geloof me, dat zijn er niet veel-, probeer ik mee te pikken. Hop. Zoon in jas proppen en half struikelend over de drempel naar buiten. Vlug! Die 2 minuten zonlicht zijn cruciaal. Je kunt ze maar beter meepikken, want geen enkel mens wordt er vrolijker op zonder zon. En dan bedoel ik echte zon hè, de pure kracht van moeder natuur. Geen zonnebank of lichtlamp kan daaraan tippen, dat je dat maar even weet.

Ik hoop haar binnenkort weer te verwelkomen, maar vrees dat het nog een beetje vroeg is. De winter is pas net begonnen en de koudste maanden staan nog voor de deur (theoretisch gezien dan). Toen ik beviel van mijn zoon -in februari- was het maar liefst -20 graden die nacht, dus mensen, maak de borst maar nat. Maar hé, er is niets mis met een ijskoude dag. Strakblauw en juist, de zon hoog aan de hemel. Laat mij maar even weten wanneer ze weer in aantocht zijn, ik bivakkeer in mijn gang om haar ASAP te verwelkomen. Let the sun shine! 

Het zit er weer op. Been there, done that. Adios amigos... 2013, tot nooit meer ziens! Het was me weer een jaar, één die voorbij vloog. Hoe ouder ik word, hoe sneller de jaren voorbij vliegen. Waarschijnlijk zit je nu nog met je wallen tot op je schoenen en een bakkie koffie voor je neus, mooi moment voor een welkome afleiding: mijn terugblik naar het afgelopen jaar, want 2013 was me weer een jaar.

• Nog nooit zag ik mijn toilet zó vaak van zó dichtbij. Begin 2013... DE griepepidemie. Vink 'm af! Leuk zo'n eerste winter van je kind, die vergeet je niet snel -al zou je willen-.
• Mijn vakantie in Frankrijk sinds een jaar of 10! Het was heerlijk, maar komend jaar tóch weer Italië. Sorry Frankrijk. Stokbrood vs Italiaanse bol.
• Het volgen van 'Wie is de mol?'. Ik was een leek en in 2013 moest daar maar eens een eind aan komen. Ik vond het geweldig! Ik had wel een typische beginnersfout, namelijk: de tunnelvisie. Paulien was voor mij de mol, zo klaar als een klontje. Tsja... dat was tóch wel even anders bleek in de finale. 2014 biedt een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Morgen al zelfs :).
• Het eindelijk beginnen met mijn blog. Als een kip die op haar eieren broedt, zo zat ik afgelopen jaar op mijn blog. Ideeën die werkelijkheid zijn geworden op het digitale papier. Check!
• Het jaar van de tennislessen. Buiten -!- in de kou met gevoelstemperatuur -20. Met gemiddeld 3 uur slaap per nacht door nachtbraker zoon P. de baan op. Brrr, geen succes door bovenstaande factoren. Misschien een volgende keer in het voorjaar lessen nemen #slim.
• Het gezonde voedsel, althans... het besef & de eerste stapjes.
• Het jaar van het besef dat een blijvend goede gezondheid bij geliefden niet vanzelfsprekend is. Helaas... Ook dat is het leven, helaas.
• Ons huis wat te koop werd gezet. Uh, en nog steeds te koop staat. Anyone? Ok, ik werd al ongeduldig na 2 weken, dus ik geef het nog even de tijd ;). Het is ondertussen 'al' 4 maanden. Wordt hier mijn geduld op de proef gesteld?
• De lange warme zomer. Wow! Dat was even een eeuw geleden ofzo?! Het was a long time ago dat ik zo lang mijn zomerkleding kon dragen én mijn verjaardag (noteert u allen: 9 augustus) ein-de-lijk weer eens buiten kon vieren.
• Het koude voorjaar. Meer kan ik er niet over zeggen, compleet verbannen uit mijn geheugen. De zomer maakte veel goed.
• Het jaar dat ik de schaar zette in mijn lange(re) lokken. Toch niet mijn wilde (j) haren?!

Lieve mensen, ik wens jullie allen een fantastisch 2014! Dat er maar veel gezondheid, liefde & geluk op ons pad mag komen. Amen! ;)

Afgelopen week moest -mocht- ik nog 2 dagen werken voor de kerst. Manlief had al wel vakantie en was all day long met een zeer opstandig kind thuis. Ik zeg maar zo, je kunt af en toe maar beter werken. Je begrijpt, het was geen straf. Zoonlief wordt bijna 2 en ook dit gezegde klopt weer als een bus: ik word 2 en zeg NEE! Soms ook Neeeheeeeeeee (hoor vooral de zucht hierin). Het vreemde is dat hij wel erg goed sliep afgelopen week. Ik bedoel, 7.35 wakker worden voor de derde dag op rij is vrij uitzonderlijk hoor!

3 dagen eten. Volle bak eten en drinken. Vlees, bijgerechten, ijs, kerstkransjes en de kerststol niet te vergeten. Jep, het was kerst -mocht je het alweer uit je geheurgen verbannen hebben-. Ik heb écht, hand op mijn hart, zoveel gegeten afgelopen week. Daar word je gewoon bang van. Mijn balans van 80% gezond en 20% ongezond was compleet omgedraaid. Ach... everybody needs a holiday. Euhm, paar rondjes extra rennen deze week om al die kerstkransjes, toetjes, vette happen en snacks eraf te krijgen?! Of 3 dagen gewoon niets meer eten, ook een optie nietwaar?

Mijn kerst was heerlijk. Ik ben voorstander van een standaard ritueel ieder jaar. U neemt een kerstboom, en vooruit, wat versieringen. Plaats hierbij een grote tafel met véél voedsel. Wat familieleden/ vrienden eromheen. Flesje wijn op tafel en ik ben gelukkig. Vrede op aarde. Oh, nog wat kneuterige kerstmuziek op de achtergrond en het kan niet meer stuk mensen. Volgend jaar weer! Nog 51 weken, wie telt er mee af?

Na de drukke kerstdagen was het ook nog steeds vakantie, dus gingen we gewoon door met het spenderen van de dagen bij lieve mensen. En ook het eten ging door, we waren toch al 'slecht' bezig dus die paar extra vetjes konden er ook nog wel bij. Bessie (juist, Turf) was er niets bij. Zoonlief lekker spelen met andere kindjes en wij languit op de bank met een vette pizza achter de kiezen. Hemels...

Ook hadden we het lef om de week af te sluiten bij de Ikea. Ja, op een zondag naar Ikea. Zo gek als we waren -zijn-  aansluiten met de auto in de file. Ach, jezelf mentaal voorbereiden op de drukte helpt al veel. Daarna verstand op nul en gaan met die banaan. Het was iets minder druk dan op 2e Paasdag, dus wat dat betreft zijn we echte Ikea-diehards. Zoonlief was overladen met cadeaus tijdens de feestdagen en dus moesten er wat bakken gekocht worden om deze weer op te bergen. Uiteraard sleepten we gelijk wat nieuw speelgoed mee, het moet wel in balans blijven hè? Oh... en de hotdog (100% kip, 100 punten voor Ikea) was ook heerlijk. Tsja, de week vet beginnen, is de week vet afsluiten.

Fijne jaarwisseling iedereen! Dat iedereen maar een gezond, gelukkig en spetterend 2014 tegemoet mag gaan. *proost*

Vroeger, way back, moest ik iedere schooldag met de trein van Tiel City naar Utrecht Centraal. Het was een dagelijkse routine die ik doodnormaal vond. Nu ga ik nooit meer met de trein en is het voor mij zowaar een uitje als ik weer eens op de trein stap. Hoe tijden veranderen...

Fris en fruitig fietste ik van huis naar het station. Om vervolgens een dikke 40 minuten in de trein te hangen/ staan/ zitten (doorhalen wat niet van toepassing is). Aansluitend pakte ik in Utrecht de tram naar mijn school óf zelfs de benenwagen en als afsluiting van de schooldag was ik ook nog eens in het centrum te vinden. Ik word serieus al moe als ik dit nu terug lees, ik bedoel... we hebben het over een enkele reis hè!? En dat dus maal twee en iedere 5 dagen per week. Achteraf gezien ben ik dus apetrots op mijzelf óf ik ben nu gewoon lui. Waag het eens om voor het laatste te kiezen. U bent gewaarschuwd.

Een vriendinnetje en ik kwamen ook tot de conclusie dat je het OV optimaal moest benutten in je studententijd. Je kon door heel Nederland reizen met je OV-pas van maandag t/m vrijdag, ongeacht hoe laat of waarheen. Onze school lag in Utrecht, maar een dagje spontaan shoppen in Maastricht was veel aantrekkelijker. In het kader van onze toeristische opleiding was dit niet eens zo'n slecht idee. Ik zie ons nog staan op het perron, rugzak om -charming as ever-  elkaar twijfelend aankijkend  "zullen we..?". En hop, voordat we het doorhadden zaten we ruim 2 uur in de trein naar het glooiende Maastricht. Satan op onze schouder had gesproken.

Al die keren dat ik doodmoe in de trein op weg naar huis zat -nou ja, lag-, wat natuurlijk heel logisch was na alle activiteiten van die dag (leest u nogmaals 2 alinea's terug), enfin... ik viel dan net het laatste kwartiertje in slaap. Ken je dat gevoel, dat je voelt dat je in slaap valt en het lijkt alsof je heel hard valt? Juist, dan schrik je heel elegant wakker. Het hele plaatje compleet met je mond open én kwijl op je kin, zo schrok ik dan wakker. Ja, de trein haalt het beste in je boven!

De laatste keer dat ik mijn Shabbie in de trein zette is alweer even geleden. Mijn voorkeur ligt toch bij de auto, het zelf kunnen bepalen hoe laat je vertrekt en je reis niet te hoeven delen met 50 medepassagiers. Alleen jij én je radio of CD-speler. Geen vreemde geuren om je heen, niet geheel onbelangrijk. Ook vind ik de treinreizen belachelijk duur geworden, zo is met de auto reizen vaak nog financieel aantrekkelijker -mits er niet nog één aangeschaft dient te worden-. Ik geloof dat ik een jaar geleden voor het laatst in een geel-blauwe wagon heb gezeten óók weer naar het Magische Maastricht (ik proef hier een nieuwe titel voor een Suske & Wiske album?). Een weekendje weg stond er op de planning, zoals ik je al eerder zei, voor mij is reizen met de trein écht een uitje geworden. Wel met actiebon van de Kruidvat op zak en zonder Nick en Simon.

Een koffiedate om 9.00 's ochtends? Ja, ik maak geen geintjes... ik doe dat soms. Aangezien zoonlief zich vaak al voor 7 uur in de vroege morgen meldt, begint mijn dag ritueel net iets vroeger dan een gemiddelde Nederlander vrees ik. Daarnaast moet -mag- ik vaak om 13.00 nog werken, dus is die 'ochtend-koffie-date' perfect. Vervolgens mag zoon nog even slapen thuis & kan er ondertussen nog een was gedraaid worden voordat moeders weer fris & fruitig aan het werk mag. Heb ik al wel eens eerder vermeld dat ik écht tot 'rust' kom op het werk?! Bij dezen...

Het was ook Me-time last week. Ik onderging een schoonheidsbehandeling voor mijn gezicht en dat was heer-lijk! Een paar dagen later mocht ik ook nog eens ruim 2 uur op de kappersstoel liggen inclusief haarmassage en massagestoel. Wow... daar werd ik oprecht heel blij van. Tijd voor mijzelf, geen kind wat aan mijn been hing of manlief die 'lastige' vragen stelde, nee... just me, myself and I. Ik ben dus weer helemaal klaar voor de kerst.

Vorige week was ook mijn zoontje een aantal dagen ziek. Hoge koorts en een nare blafhoest. Ik had spontaan een groep zeehonden op de stoep liggen. Nee zonder gein, het ging me aan het hart. Als zoonlief ziek is sta ik op scherp. Ik slaap dan bijna rechtop en ren de hele dag op & af met tissues, neuspompje & zetpillen door het huis. Oh men, dat pipse moeleke (Is dat Betuws?! lees: gezichtje) en die droopy eyes... Zó zielig. Er knaagt dan iets aan me als hij zo ziek is, moederinstinct in viervoud.

Afgelopen week ontving ik maar liefst 7 kerstkaarten, wow!! (vergeet niet om de 'sarcasme-knop' aan te zetten). Vroeger, good old days, stuurde zowat iedereen een kerstkaart. Hoe gezellig was dat? Anno 2013 is dit een beetje achterhaald en eerlijk is eerlijk, ook ik verstuur ze al een paar jaar niet meer. Ho, wel naar mijn oma die ik niet met kerst zie -er zijn uitzonderingen-. Ik verstuur -heel laf- via Facebook en Twitter iedereen de beste kerstwensen en een spetterend 2014. Wel duurzaam, nietwaar?! Helemaal anno 2013.

Als afsluiter van de week, ons 2-jarig jubileum! Nee, niet onze relatie... dat duurt al een jaartje of 10 (WAT!?), maar onze trouwdag! 2 jaar geleden gaven we elkaar vlak voor de feestdagen het 'ja-woord'. Hoogzwanger van zoonlief vierden we dit heel intiem met naaste familie, om vervolgens met ruim 50 naaste vrienden & familie een knalfeest te geven in ons huisje. Heel bijzonder om weer even bij stil te gaan. En men... wat vliegt de tijd! Het plaatje hiernaast geeft het ideale huwelijk aan ;).

En bij dezen als afsluiter: Iedereen een heerlijke kerst en een spetterende 2014 toegewenst. Dat we maar veel geluk, gezondheid & liefde mogen vinden in een nieuw fris jaar. Amen.